UFT 2015: twalUFT

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

 

tNVU UFT 2014walUFT 2015

 

 

 

Op 23 mei 2015 is de twaalfde UFT gereden. Het was weer een waar succes! Na een spannende aanloop voor de organisatie met een traag op gang komende inschrijving en sombere weersvoorspelling zijn alle verwachtingen weer overtroffen. We hadden een mooie groep van 19 rijders en het weer zag er goed uit!

De ontvangst in de vertrouwde, maar ook verbouwde Geulhemermolen was warm. Old friends meet again. Voor enkelen was het de eerste keer. Spannend dus! Ga ik het halen….?

Dankzij onze motards doet de UFT in professionaliteit niet onder voor de Amstel Gold Race. Onder leiding van Aart Klijn werden we vergezeld van 5 motoren die ons bij elk kruispunt de juiste kant op begeleidden en het verkeer veilig voor ons op afstand hielden. Elk jaar meer vertrouwd! Voor de pechvogel(s) onder ons en de fotograaf reed de bezemwagen van ISM zadels weer achter de groep aan. Michele, de kelner van Mediterraneo, reed traditiegetrouw gezellig met onze groep mee.

Om 10 uur nog eerst de groepsfoto en dan op de fiets. Het weer was bovenverwachting goed. Droog en een lekker zonnetje, boffen!

 

Het parcours

De route voerde weer door de prachtige voerstreek. Na een rustig en vlak begin begon bij de Bemelerberg het echte klimwerk. Via Margraten en Sint Geertruid bij Mesch de grens over en België in. Bij Blegny serieuze en lange klimmen. Zo kwamen we na 60 km bij het klooster van Val Dieu. De plaats voor de tijdrit!

tijdrit winnaar PP willemseDe winnaar van vorig jaar Stijn Muselaers moest de dag er voor zijn proefschrift verdedigen. Dat deed hij kennelijk liever dan zijn al bestaande titel te verdedigen (die van de tijdrit..). Het is maar waar je prioriteiten liggen… We snappen het!

Een veld van 16 fietsers durfde de beproeving aan. Bovenaan de berg was overduidelijk wie er had gewonnen. Peter Paul Willemse, AIOS in het Rotterdamse SFG, kwam glansrijk als eerste over de streep, op 11 seconden gevolgd door Niels Graafland en na 18 seconden door Harm Arentsen. 1 minuut en 47 seconden na Peter Paul kwamen de laatsten over de streep. De registratie op Strava leerde dat Peter Paul met deze tijdrit op de 6e plaats kwam te staan in 3000 registraties ooit; een hele prestatie!OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Hierna volgde de welverdiende lunch. De zon die we kregen was overheerlijk. Zo ook het lunchpakket dat weer door de dames van Coloplast en Pohl Boskamp werd verzorgd. John Heesakkers haalde op eigen initiatief een blad abdijbier voor de liefhebbers en completeerde daarmee het geheel.

 

Part II

Na een uur van pure ontspanning stapten we weer op de fiets om na 500 meter al weer direct een lange klim te moeten maken. Oh, wat voelde iedereen de kuiten en de bovenbenen! Na 3 km was deze beproeving met 9% en 50 hoogtemeters pas voltooid. Er volgden nog vele klimmen. De Planck lijkt eindeloos maar wel overzichtelijk. Je ziet waar je heen gaat en zo ook je collega’s zwoegend voor je uit gaan. Totdat menigeen in razend tempo werd ingehaald door een koppeltje! Nobele Peter Paul duwde Eva de Vries de berg op, en hoe!? Eva had het moeilijk, maar wel met excuus. Met haar zwangere buik was de tocht een extra uitdaging. André Viddeleer deed voor het eerst mee, in training voor Luik Bastenaken Luik. Hij was goed in vorm. Stoof een ieder regelmatig voorbij, maar moest later dan toch weer een deel van ons laten passeren. Zijn motto is altijd “pijn is fijn” dus compassie kreeg hij niet! We reden Nederland weer binnen over de Schweiberg naar Epen. Trage automobilisten belemmerden ons om lekker door te rijden…

Door Epen en vóór de Camerig al links af over Bommerig (hoe verzinnen ze de namen…) en op naar Mechelen. De provinciale weg over bij Wahlwiller en daar komt dan de verraderlijke Botterweck. Daar komt dus geen eind aan met een helling tot 14%. Saskia Stomps, ook een van de novices moest ivm kramp even afstappen. Hoe het daarna lukte om bij deze helling weer op te stappen is mij een raadsel. Zij herhaalde dit kunstje later ook nog een keer op de Eyserbosweg!

Ook dit jaar waren er weer enkele asociale UFTers (vooral onder de dames), die doodleuk achter je de berg opreden. Jij zwoegend en zij vrolijk keuvelend. Zij zijn tot de orde geroepen; dit trekt het ego van menig hard zwoegende UFTer (lees: Ronald Nooter in ieder geval) niet!!

De Eyserbosweg is een beruchte klim tot 21 procent! Niet iedereen kwam hier fietsend omhoog. Om privacyredenen worden hier geen namen genoemd. Het starten van deze klim verdient al respect.hoogte overzicht

Eindsprint

 

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Het weer was dreigend. In het noorden werd de lucht bijna inktzwart. De motards evenals enkele fietsers trokken nog net op tijd hun regenpakken aan. De wind trok aan dus we gingen snel weer op pad. Te snel! Want, de motards waren nog niet in stelling en een viertal rijders ging voorop. Zonder de route te kennen reden ze daardoor de kleine zijweg voorbij. Fluiten en schreeuwen mocht niet baten en een van de motards ging hen noodgedwongen achterna. Wat een pech dat ze net een pittige klim en ook de afdaling daarvan achter de rug hadden. Een zware vergissing dus… De rest vervolgde de route in de regen, die nu via Wijlre en Schoonbron naar Valkenburg leidde. OLYMPUS DIGITAL CAMERAMet een vaart van ruim 35 km/u werd daardoor een afstand van ruim 6 km geslecht. Ver vooruit zagen enkelen een UFTer rijden en gingen er achteraan, ze kwamen er niet bij. Sommige rijders hadden duidelijk nog te veel energie in de benen. Daarna de Stibbergrubbe op in plaats van de Cauberg. Niet veel minder stijl, maar wel lang. Daardoor kwam de groep vanzelf weer bij elkaar. Met kracht in de benen riep Ronald tegen voorgangers: “Kom op jongens, tandje er bij…“ en reed ze voorbij. Een typisch staaltje van hoogmoed en testosteron van deze opa…. De helling was langer dan verwacht. Hij werd weer in gehaald….

Het laatste stukje hoogvlakte volgde om tot slot in de regen de laatste afdaling van 14% met grote voorzichtigheid te nemen. Alles was immers nog goed gegaan. Door de regen kon je niet zeggen dat alle schaapjes op het droge kwamen, maar iedereen kwam ongeschonden uit de strijd. Het enige incident kwam op naam van André Viddeleer, die in de regen uit de bocht vloog op een weg waar aardappels waren gepoot en modder op de weg lag. Hij belandde in het aardappelveld. Slechts een schram op zijn been en een deuk in zijn ego hield hij er aan over.

We vernamen nog van de enige lekke band, ongeveer 10 minuten voor de finish. Niels koos eieren voor zijn geld en verkoos een korte rit achter in de bezemwagen boven het vervangen van een band in de stromende regen. Terecht!

Borrel

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Het terras van de Geulhemermolen wachtte ons al op. De weergoden waren ons goed gestemd en lieten het regenen stoppen en er kwam zelfs een zonnetje door. Sterke verhalen, bier en gezelligheid. De motards werden alom geprezen en bedankt. Thuis kunnen zij van hun flesje wijn genieten. Willem Knol bedankte de organisatie (Eva de Vries en Ronald Nooter).

Bijzonder was dat de groep dit jaar behoorlijk homogeen was. De echt snelle jongens hebben zich netjes ingehouden en de sluiters van de groep flink doorgezet waardoor we telkens als één groep konden rijden.

Na een douche in de gastvrije molen werd dit deel van de dag afgesloten.

 

Diner

michele mediteraneoVroeg in de avond verzamelden de 16 eters zich traditiegetrouw in het uitstekende Italiaanse restaurant Mediterraneo te Maastricht. Bediend door onze eigen Italiaanse Michele. De tijdritprijs werd uitgereikt aan Peter Paul. Hij kan genieten van een heerlijk bier uit Val Dieu.

Een paar mensen verdienen nog vermelding. Willem Knol, ons officiële gepensioneerde UFTer was nergens als laatste boven. Met zijn 70 jaren is hij in een topconditie. En gezellig als altijd. Frits Bloem kon niet verbloemen dat zijn kuiten het moeilijk hadden. Deze zal hij de dagen erna zeker voelen… Eva reed de tocht met z’n tweeën, petje af. Puk en Saskia waren naast Eva onze enige fietsende dames en deden niet onder voor de heren! René Kropman vertelde dat hij niet zo in vorm was. De volgende morgen stapte hij echter vrolijk op de fiets om naar Tilburg te rijden…

 

 

eva prijsuitreiking

 

UFT 2016

Volgend jaar zal de UFT wederom worden verreden, dan met een driekoppige organisatie. Pim van Leeuwen zal weer terug zijn in het land, Eva hopelijk na haar verlof weer terug in vorm, en last but not least Ronald, de drijfveer van de UFT sinds 2013! Daarnaast zal er dankzij onze sponsoren mogelijk een gereduceerd kunnen gelden voor assistenten. Investeren in de toekomst!

Houdt tzt uw mailbox in de gaten.

De organisatie kijkt terug op een zeer geslaagde dag!

Eva de Vries

Ronald Nooter

 

 

 

 

 

 

Klik HIER voor de foto’s

Klik HIER voor de lijst van deelnemers