Geschiedenis

Geschiedenis der UFTers, the  early days

John Heesakkers

Het was in 2003. Voor de zoveelste keer was er een golftoernooi georganiseerd met een aanpalend urologisch programma. De deelnemers waren met name geinteresseerd in golf. De ingevlogen sprekers deden hun best om het gehoor te boeien met nieuwe ontwikkelingen op urologisch gebied. Na de wetenschappelijke verplichting trokken we richting golfbaan, waar we allen probeerden holes-in-one te slaan, wat niemand lukte. Voor de meesten was het doel al bereikt als er niet meer dan 3 ballen verloren gingen tijdens de match. Willem IJzerman en ik ploeterden ons ook door de wedstrijd, voor zien van een vers GVB en een handicap van 36+. We zouden toch eens een keer wat anders moeten doen dan golfen, verzuchtte Willem op de 19e hole. Die urologen kunnen toch wel wat meer dan zo’n balletje door de wei slaan! Toen is het idee geboren om een fietstocht te gaan organiseren voor urologen. Er zijn namelijk veel urologen die van fietsen meer dan een hobby hebben gemaakt. We besloten om geaccidenteerd terrein op te zoeken, in een gebied waar het relatief rustig was, waar de inwendige mensch gekoesterd werd en waar we beiden de weg wisten. Zuid-Limburg dus. De fietstocht moest redelijk zwaar zijn, want anders zouden mensen gaan denken dat het om sight-seeing ging, maar ook te overleven.  Vrouwen zouden ook mee moeten doen. Het moest geen wedstrijd worden maar er zou een wedstrijd element in moeten zitten want urologen zijn competitief ingesteld. Dus besloten we om 100 km te gaan fietsen in de voerstreek in België. De start was in ’s Gravenvoeren in afspanning de Zwaan. Daar was ik zelf 10 jaar eerder getrouwd en wist wat de mogelijkheden waren: eten en drinken, eenvoudig eten en de mogelijkheid om te blijven slapen voor degenen die dat wilden. We zouden starten met koffie en vlaai en daarna een rondje rijden door België. Halverwege een tijdritje bergop bij Abdij Val-Dieu het rondje afmaken tot 100 km, eten en drinken en naar huis. We noemden het geheel Eerste Urologische Fietstocht (EUFT). Daarna zou een TUFT komen een DUFT een VUFT, daarna VUFT II etc. De bedoeling was dat de tel na een aantal keren via de naam niet meer bijgehouden kon worden. De deelnemers zouden allen ufters zijn en blijven.

Het was niet warm op die eerste mei 2004, de dag van de arbeid. De dag voor we vertrokken had het gestormd. We verzamelden bij de Zwaan. Veel klinkende namen onder de 24 fietsende deelnemers van het eerste uur: Corten, Knol, Kil, Karthaus, Niemer, Roelink, Smans, Smits etc. Guido Buijs fietste op laarzen, Tom Jansen had een pruik op, Simon Horenblas een ski-helm, Gerard Dijkman kwam voor sight-seeing.  We vertrokken met veel  geglibber en geschuif en direct regende het lekke banden. De bezemwagen had veel werk, de deelnemers hadden het zwaar.   De klimtijdrit van 800 meter bij Val-Dieu werd gewonnen door Henk van der Poel, die besloot om geen enkel risico op gezichtsverlies te nemen, en deed daarna nooit meer mee. Geen revanche mogelijkheden dus. Een eerste traditie werd geboren: halverwege de tocht genieten van abdijbier van Val Dieu; goed voor de dorst en goed voor de doorbloeding van de benen (volgens Jan Raas). Dit maakte de tweede helft van de tocht een stuk gemakkelijker, tenminste in het begin. Ondertussen werd vaak verkeerd gereden, veel banden geplakt en gezucht en in stilte gesteund. Maar het was de moeite waard! Wat hadden we veel plezier, het landschap was mooi en de kameraadschap groots. Tijdens het diner met konijn en zonder spaghetti genoten we na en besloten we dat het volgend jaar weer moest gebeuren. Kropman bleef als enige ‘s nachts achter in de Zwaan en hij vond dat prima.

De tweede UFT, TUFT dus was  23 april 2005. Het was koud en er waren maar 14 deelnemers! We dachten toen dat de UFT een zachte dood zou sterven na twee jaar. Er was wel een primeur. Mariette Bekker was de eerste vrouw die meedeed. Ze had een jaar eerder ook al ingeschreven maar uiteindelijk niet meegedaan. Dit jaar wel. We vertrokken nu vanuit Maastricht en ‘s avonds  hadden we het afsluitende fietsdiner gepland in Mediterraneo in Maastricht. Eigenlijk deden we dat omdat het eten daar uitstekend is, maar er bleek wat meer aan de hand. Toen we reserveerden wilden we bij elkaar zitten tijdens het diner. We zouden met 18 gaan dineren.  Er was een klein zaaltje waar twee tafels van 9 stonden. Dat wilden we niet, allen aan een tafel moest het zijn. Volgens de Italiaanse obers ging dat niet want dan konden ze er niet door. Na veel discussie hadden we een compromis: tafels bijna tegen elkaar en niemand aan de kop. Wat zijn jullie voor mensen, zuchtte Michele de ober. Wij zijn urologen zeiden we. Wat komen jullie in godsnaam doen, vroeg Michele. Fietsen! Was het antwoord.  Toen was het pleit beslecht. De obers waren zelf fanatieke wielrenners, kenden alle koersen en alle Italiaanse teams uit hun hoofd en hadden daar foto albums vol van. Diner was uitstekend maar bijzaak. Het werd een voortreffelijke avond. Een tweede traditie werd geboren: fietsersdiner in Mediterraneo. De band werd zo goed dat Michele verschillende keren nadien met ons meefietste, we het beste eten (altijd pasta met truffels) en de beste wijnen voorgezet kregen. Prachtig.

De DUFT werd gereden op 13-mei 2006. Beter weer en 24 fietsers. Vanaf dat moment hebben we besloten om het laatste stuk van de Amstel Gold race mee te nemen met de Eijserbosweg, de Dode Man en Cauberg als laatste klim. Het parcours is daarna nooit meer veranderd en uiteindelijk is de vaste vertrekplaats  de Geulhemmermolen geworden, tenzij er geen plaats was of de ruimte te klein zoals bij de 10e UFT, TUFT II.

Hees

De UFT en werden daarna groter en professioneler. Zo deden aan de ZUFT in 2009 36 fietsers mee en aan de TUFT II in 2013 60, maar dat was inclusief gynaecologen. Vanaf een gegeven moment deden er motards mee, zoals Roel Engel en Aart Klijn. Tijdens de TUFT II waren er zelfs 10 motards onder leiding van  Huub van der Vaart. De praktische zaken werden zeer vakkundig geregeld door Sandra Allebe, secretaresse van de afdeling Urologie van het Radboud UMC. Voor haar grote inspanning werd zij benoemd tot erelid van de UFT in 2012! Willem Knol was haar  een jaar eerder voorgegaan vanwege het wel stoppen met werken maar niet met fietsen en vanwege zijn enorme positief ingestelde spirit tijdens alle Uften!  We hebben gemerkt dat Willem met pensioen ging, want we kunnen hem momenteel nauwelijks bijhouden.

De UFT is een aantal keren mede mogelijk gemaakt door Sanofi en Astellas. Momenteel kan dat door de regelgeving niet meer. Ook bij hen is het enthousiasme toegeslagen en zouden de verschillende medewerkers van die firma graag uroloog willen worden om daarmee ufter te kunnen zijn.

Een ander vast item is de tijdrit bergop van 800 meter. Nadat in het begin de meest fanatieke en niet perse getalenteerde won (ik heb zelfs een keer gewonnen), bleek de UFT ook steeds populairder te worden voor assistenten Urologie, die dan ook prompt de tijdrit gingen winnen. Eigenlijk is de oudere garde daar wel blij mee en zien die beker graag aan hun neus voorbij gaan.

Een andere en zeer geslaagde traditie was het wedsstrijdverslag van Tom Jansen. Het verslag hield een soort midden tussen Introspectieve psychoanalyse en journalistiek feitenrelaas. Als je het leest zie dat dezelfde werkelijkheid toch op verschillende manieren beleefd kan worden. Vergezeld van zijn zoons  was papa niet kapot te krijgen en wist dat elk jaar mooi weer te geven. Het verslag was dan daarna te lezen in de Uroscope, het blad voor ieder moderne uroloog. Foto’s en verslagen zijn bewaard van de meeste UFTen zodat tot in detail te zien en te lezen is hoe het er in de eerste 10 jaar aan toeging bij de ufters.

De jaren daarna is ook telkens weer een verslag verschenen en gepubliceerd in het Nederlands Tijdschrift voor Urologie